Po wystąpieniu premiera głos zabrał m.in. prezes PSL Władysław Kosiniak-Kamysz.

Gdy premier poprosił o głos, myślałem, że chce przeprosić panią Agnieszkę z Pacanowa, naczelniczkę poczty za to, że próbowaliście ją dyscyplinarnie zwolnić za mówienie prawdy. Ale co? Premier duby smalone bredzi z tej mównicy – mówił szef PSL z mównicy sejmowej.

Jako polityk, mogę pana oceniać, ale jako lekarz, muszę pana zdiagnozować. Pan jest patologicznym kłamcą. Proszę o odroczenie obrad, dopóki premier Morawiecki nie podda się terapii – oświadczył Kosiniak-Kamysz.

Czy Morawiecki cierpi na zespół Delbrücka, czyli przymus mówienia nieprawdy?

Wszyscy pamiętamy buńczuczne wypowiedzi premiera o końcu pandemii. Morawiecki został też sądownie uznany kłamcą. Jednakże nie tylko te epizody świadczą o tym, że Morawiecki może cierpieć na patologiczny przymus mówienia nieprawdy i mitomanię.

„Na działce nic się nie dzieje”

Ciepła noc, cicho na działce. Jedna z tych, co pożądanie wisi w powietrzu, a pełnia księżyca którego światło rozświetla ciemności nie pozwala usnąć. Nawet psy nie poszczekują…

Ciała nasze mieszają się z potem i twoich soków. Wyślizguję się z twojego uścisków, schodzę powolutku całując każdą napotkaną część twojego ciała. Usta trafiają na Etnę z której wydobywa się lawa podniecenia, spijam ją z rozkoszą.
Zaczyna się walc namiętności, językiem wydobywam taniec ruchów. Ciała splecione zapachem miłości, potu pachnącego seksem.

Śpisz, boję się ruszyć, cichutki świst Twojego oddech rozczula moje serce. Jeszcze półgodzinki wstecz nie byłaś tak spokojna. Ech, te wspomnienia mkną – działka i burza, jest to coś niesamowitego…

„Dzień niepodległości (podległości, uległości)”

Niebo wygląda mniej więcej jak w “Dniu Niepodległości” (film). Jest duszno, parno, niesamowicie, w oddali słychać nadchodzącą burzę. Krople deszczu coraz głośniej stukają o dach domku na działce. Zgasło światło. Świece delikatnym, ciepłym promykiem rozświetliły twoją twarz. Zrobiło się przytulnie, nastrojowo.
Zrywa się wiatr, ulewa, grzmoty. Przytulasz się, boisz, drżysz. Ciało przy ciele. Nie wiem czy drżysz ze strachu, czy z podniecenia.

Przyspieszone oddechy. Jesteś rozpalona, spocona, pachniesz ledwie wyczuwalnym zapachem konwalii. Poczułam niesamowity ucisk i rozchodzące się ciepło po moim ciele – uwielbiam ten stan podniecenia (ucisk motylków trzepotania). Nagle odsuwasz się ode mnie. Puściłaś cichutko muzyczkę z radyjka – nie radia „Maryja” Rydzyka – na baterie. Zaczęłaś się bujać kręcąc pupcią w rytm muzyki. To same tortury patrzeć jak sama zaczynasz bawić się sobą. Każdy mój ruch zatrzymujesz wzrokiem. Co chwilę wkładasz dłoń do majteczek masując muszelkę i uda. Pot błyszczy na twym ciele, atmosfera seksu unosi się w powietrzu. Radio ucichło, słychać grzmoty, deszcz, przyspieszony, nierówny oddech.

Rzucam cię na tapczan, wijesz się. Ciała spocone wtopiły się w siebie. Jesteś podniecona. Kajdanki… ręce na bok, nogi na bok. Teraz jesteś moja, nie możesz nic sobie robić. Nektar cieknie strużką, zlizuję, piję. Piersi masz nabrzmiałe, palcami penetruję twój szyb, punkt G. Szalejesz. Grzmot! – gdzieś w pobliżu w coś walnęło.
Mdlejesz, uderzam cię w twarz, dochodzisz do przytomności. Uwalniam cię. Ciało przy ciele.

Otwieram oczy… kurde, to znowu tylko sen.

Przez życie wędrujemy, szczęścia szukamy nieszczęścia doznajemy, padamy na kolana troskami przygnębieni. Podnosimy się szybko, kark prostujemy i mimo trudności wędrujemy, choć nieraz porządnie dostajemy w kości, to i odganiamy troski. W garść się bierzemy hard ducha dostajemy i sobie obiecujemy że nie poddamy się życiowej grze… nie poddam się, nie mogę.

Kiedy smutek cię dopada, kiedy troska skubie w kark, nie nachylaj go tylko weź się w garść i rzeknij sobie:

„Od nas zależy po co sięgniemy”

Przez życie wędrujemy… szczęścia szukamy
Nieszczęścia doznajemy

Padamy na kolana troskami przygnębieni
Przez innych ludzi zgnębieni

Podnosimy się szybko… kark prostujemy
Wędrujemy mimo trudności i odganiamy troski

Wyciągamy z przebytego życia wnioski
Choć nieraz od życia porządnie dostajemy w kości

Los daje nam też miłość, przyjaźń, szczęście
Od nas zależy po co sięgniemy

Który kierunek życia wybierzemy
Taki los mieć będziemy

Ja nie chcę być aniołem ale często mnie taką zwą. Ja wolę być diabełkiem co korzysta z życia. Wiele jest osób które z całego serca pomagają innym osobom, a swoimi skrzydłami chronią, otulają przed złem tego świata. Jednakże ich delikatny szelest dobra przeszkadza wielu osobom którzy lubią krzywdzić. Dlatego często z całej siły dążą do tego, aby dobry szelest skrzydeł ucichł.

Życie jest bajką i bajka życie przenika. W bajce dobro ze złem wygrywa. Szkoda tylko, że za nim zło się zwycięży wielu cierpi. Ja pragnę aby szelest skrzydeł aniołów dobra nie ucichł. Dzięki nim warto żyć.

Czarny humor jakże prawdziwy – z życia wzięty.

Mąż został wezwany do szpitala, bo jego żona miała wypadek samochodowy. Zdenerwowany czeka na lekarza, wreszcie lekarz się pojawia ze współczującą miną.

-I co?! Co z nią, panie doktorze.

-Cóż… Żyje. I to jest dobra wiadomość. Ale są i złe: żona, niestety będzie musiała przejść skomplikowany zabieg, którego NFZ nie refunduje. Koszt: 50 tys. złotych.

-Oczywiście, oczywiście – na to mąż.

-Potem potrzebna jej będzie rehabilitacja. NFZ nie refunduje. Koszt ok. 5 tys. miesięcznie – kontynuuje lekarz

-Tak, tak… – kiwa głową mąż ze zrozumieniemLekarz bierze pod pachę męża chorej i kontynuuje:

-Konieczne będzie pobyt w sanatorium, które zajmuje się tego typu urazami, plus ta rehabilitacja cały czas. NFZ nie refunduje… Koszt sanatorium… 10 tysięcy… -Boże… szepną mąż chorej z przerażenia, a serce coraz szybciej zaczęło bić, poty ukazały się na czole.

-Tak mi przykro… To nie koniec złych wiadomości – ciągnie rozmowę dalej lekarz – NFZ nie refunduje również leków, które przepiszemy pańskiej żonie, a to bardzo drogie leki…

-Ile? – blednie mąż. -Miesięcznie ok. od12 do 15 tysięcy złotych – uśmiecha się lekarz.-Jezuu… – mąż chorej jest blisko zawału-Plus pielęgniarka całą dobę. Na pana koszt, ale tu już się może pan dogadać. Myślę, że znajdzie pan kogoś za 10 zł za godzinę… kontynuuje lekarz.

Cisza.

Mąż chowa twarz w dłoniach.

Nagle lekarz wybucha serdecznym śmiechem, klepie męża po ramieniu: -Żartowałem! Nie żyje…

Smutne byłoby życie bez dowcipu i żartów. Przecież samo życie, to żart Boga.

Jeśli chodzi o mnie, to ja np. wolałabym umrzeć, niż aby moja rodzina się zadłużała. Między wiedzą poliszynela a prawdą… weterynarze, lekarze widząc okazję zarobienia na chorobie będą „doić” widząc że komuś zależy czy to na zwierzątku, czy też kogoś bliskiego.
Ja powiedziałam moim najbliższym, że jak będę chora i nie będzie nadziei niech dadzą mi spokojnie umrzeć. Wolę zamiast na wyimaginowane leczenie mnie stracić na hulanki swawole. Korzystać z ostatnich godzin życia. Nie chcę zachowywać się egoistycznie i narażać rodzinę na długi. To by było z mojej strony egoistyczne zachowanie.

„Nie będę sobie żałowała”

Choroba mnie dopadła – jestem śmiertelnie chora
Lekarz do rodziny ręce wyciąga:

– ”Dajcie coś w kopercie… zostanie uzdrowiona”
Ja rzekłam rodzinie – wara mi to robić!

Wolę ostatnie godzinki poswawolić
Tą kasę przepierdolić

Będę do końca upajać się życia smakiem
W końcu i tak pójdę do piachu brachu

Podatek – ukryte podatki

Tu kontrola snu.

-Spisz dobrze?

-Nie jest ci zimno?

-Nie łazi po tobie robak?

-Nie śnią ci się koszmary?

OK – śpij dalej. Za godzinę znowu to skontrolujemy!

Makijaż podkreśla urodę, ale może ją przekreślić.

     Smutne jest zjawisko, że niektóre panie nie znają umiaru w poprawianiu swojej urody, co doprowadza że coraz bardziej brzydkie się stają. Niszczą swoją naturalną urodę.

No cóż, każdy robi ze swym ciałem co chce. Ale niech wiedzą że ja, choć szanuję kobiety to brzydko może to zabrzmi ale stwierdzam: – nie pomoże puder, róż kiedy dupa stara już.

Czy nie lepiej starzeć się z godnością, niż usłyszeć: – z tyłu liceum, z przodu muzeum.

Wiem, wiem hipokrytka ze mnie. Niech każdy się nosi jak chce, ja tylko przedstawiam swój punkt widzenia, ponieważ to co niektóre panie wyczyniają ze swoim ciałem to nawet nie jest śmieszne, ale mi ich jest żal.

Daleko nie sięgnę jak do Pani Ewa Minge… makijaż + operacje plastyczne. Może ktoś stwierdzi – no i co, to jej uroda – ok, a może ja po prostu mam z lekka uraz do takich pań? Mam prawo wypowiedzieć się co o tym myślę, ale nie mam prawa krytykować i tego nie czynię, nawet jakby to tak wyglądało z mojego pisania.

Kiedy miała z sześć latek, podziwiałam moją matkę chrzestną za jej urodę – miała wówczas 35 lat. Pewnego ranka jej mama wysłała mnie do niej, – parę domów mieszkała od nas… miałam wówczas z 7 lat – nie pamiętam po co i wówczas też zapomniałam kiedy otworzyła drzwi. W drzwiach zobaczyłam pomarszczoną kobietę – nawet z lekka się przestraszyłam – czy jest ciocia? – spytałam, przyglądając się jej.

     Dziwnie na mnie spojrzała i tylko po oczach poznałam że to ona. Zapominałam co powiedzieć, a obraz jej starej twarzy chociaż stara nie była utkwił mi w pamięci… dlatego może jakoś nie mogę ogarnąć tego że kobiety potrafią tak swoją urodę tapetą zakrywać. Śmieję się nieraz sama do siebie tłumacząc siebie że to szok pourazowy. Kiedy oczy moje ją obaczyły, mózg doznał urazu.

Pamiętam też sytuację jako dziecko jeszcze, kiedy w autobusie jechała pani siedząc wiza wi. Miała czarny golf, a na nim do połowy puder, który dosłownie sypał się z niej.

Te obrazy głęboko utkwiły mi w pamięci. Kobieta podkreślająca swoją urodę jest jak krzew który odpowiednio pielęgnowany coraz piękniejszy jest.

Kobieta która kładzie na twarz za dużo tapety jest jak krzew podlany nieodpowiednią do tego przeznaczoną gnojowicą, szybko zmarnieje.

Skura nie mając odpowiedniej filtracji, powietrza “dusi się”… nie ma prawidłowego nawilżenia. No, ale jak to się mówi Twoja dupa i smarujesz ją czym chcesz. 

Warto zadać sobie pytanie zanim zaczniemy warstwy nakładać tapety: – czy warto przekreślać swoją naturalność?… czy można czuć się sobą?

 

 

 

 

 

Kiedy jesteśmy w czterech kątach samotności, siedząc przy komputerze z flaszką… jesteśmy bardziej wylewni i wyrzucamy z siebie co nas boli, prześladuje, za czym tęsknimy, kogo nienawidzimy. Takie stany najczęściej są po stracie kochanej osoby która od nas odeszła – złamała serce i poszła w pizdiet.

Nie tylko złamane serce, ale smutne zdarzenia losowe dają przyczynę do bólu duszy.

Szczęście ma ten, kto potrafi nie oglądać się za siebie, nie myśleć tęskno o byłej/byłym tylko idzie dalej, ku następnej miłości.

Kiedy ktoś Cię zostawia, powiedz sobie:
– jestem więcej wart/a i on/a nie zasługiwała na moją miłość.

Niestety, ci co nie potrafią w ten sposób zareagować na odejście kochanej osoby, sięgają do drastycznych środków i w raz z alkoholem i narkotykami idą w tan z autoagresją.

Autoagresja wielu pomaga przejść przez stres, ale czy to jest sposób? Wielu nie może się od tego uwolnić, ale to jest do czasu. Do czasu kiedy głębiej ostrze nie zanurzy się w ciele. Myśli samobójcze nachodzą… sięgamy po ostrze, tabletki… sznurek.

“Pokusa”

Wkradła się pokusa na tym łanie bezradności
Do spoczynku głowę złożyć

Tym spoczynkiem śmierć ma być
Jaki problem oczy zamknąć?

Wystarczy sięgnąć po ostrze
Róża czerwona spływa

Uwolniona dusza w nicość się rozpływa
W wolnej nicości się rozpływasz

     Kiedy jesteśmy w stresie, w depresji a znikąd pomocy… kiedy pomimo widocznych znaków naszego załamania, nikt nie zwraca na nas uwagę, zaczynamy zachowywać się nieracjonalnie. Popadamy w apatie, obojętność lub stajemy się agresywni do otoczenia.

“Obojętność pochłania Twoje ciało”

Spójrz na obojętność, cóż to za stwór?
Pustka z jej oczu płynie

Cień otchłani bezradności się przetacza
Wir bezsensu tego świata

Jest ucieleśnieniem nicości
Bezsensownej teraźniejszości

Wtapia się w osowiałe ciało
W serce bezsens życia się wkrada

Gdy dusza jest słaba nadzieję wymiata
Zgryzota duszę zajmuje

Łatwo ją poznamy po jej zbiorach
– Depresja, otępiałość, samobójstwa

Ręce zaciera, szyderczo się uśmiecha
To jej zwycięska chwila

Gdy serce z bólu ranę rozdziera
Ciało stało się jej domem

Zamieszkała obojętność wraz z wątpieniem
Czy minie kiedyś otępienie?

A, jeśli cię minie otępienie to wiedz, że to dzięki szewcowi zwanym „Serduszek Czas”. Naprawia zranione, przebite strzałą miłości nieodwzajemnionej serduszka i cierpliwie naprawia je.
…Teraz już wiesz dlaczego miłość zraniona przechodzi, gotowa będąca na następnej spotkanie. A, jeśli szewcowi od serduszek nie uda się z szyć zranionego serduszka? Może cisza o tym… lepiej niech mu udaje się je zszywać.

Wszystkim życzę, aby jak najrzadziej, lub wcale nie cierpieli przez nieodwzajemnioną, zdradzoną miłość.

 

Jak funkcjonuje pigułka antykoncepcyjna?

Jak funkcjonuje pigułka antykoncepcyjna?

To proste:

1.
Kobieta bierze pigułki, a następnie wydala je wraz z moczem.

2.
Żaby w wodzie wchłaniają te hormony i w następstwie nie mają potomstwa.

3.
Bociany nie znajdują żabek na polach więc giną z głodu.

4.
… i nie ma kto przynosić dzieci.

 

Co bez miłości wart jest świat – Tadeusz Faliszewski / pełna wersja

Kiedyś ludzie żyli w czasach, kiedy jak się psuło w związku to próbowali naprawić, a teraz…. cóż… prawda jest taka, że większość z nas nie docenia tego co ma. Ale też i prawda taka jest, że to były utrzymywane związki na siłę – bo co ludzie powiedzą, jestem katolikiem… rozwodu nie dam, bo są dzieci itd.
Jak nie ma miłości, chociażby z jednej strony to nie ma co naprawiać, mur związku i tak runie… jedynie przewlecze się w czasie.
Jeśli dochodzi do sytuacji, że już do siebie nic nie czują, a tylko mieszkają razem, to są samotni chociaż razem. Taki stan jest gorszy od bycia synglem.
W niektórych związkach po silnej, mocnej, pięknej miłości wkrada się silna, mocna, brzydka nienawiść…

„Miłość nienawiści drzwi nie otwiera”

Nienawiści zła pani pałętasz się między nogami
Rzucasz kłody między nami, nie cierpisz szczęścia

Zamęt miedzy ludźmi siejesz, szyderczo się śmiejesz
Rany w sercu rozrywasz – czemu jesteś tak parszywa?

Pogarda, nienawiść – są to czynniki niszczące
Związek na strzępy rozrywające

Nienawiść z miłości się rodząca nie jest gorąca
Jedynie zimna zdzira seksu łaknąca

Kto kocha szczerą, prawdziwą miłością
Ten nienawiści w sercu drzwi nie otwiera

Monika Janos – O teatrze życia – Życie jest szkołą

<Monika Janos>

„Głupich nie sieją, sami się rodzą”

<Inteligencja zdecydowanie idzie w parze z czarnym humorem>